W MOSsie byłam tylko jeden sezon, nie był on zbytnio udany, wiele dziewczyn odeszło, klub musiał zasilać się zawodniczkami z zewnątrz. MOSowskich dziewczyn pozostało zaledwie cztery: Kinga, Diablo, Łata i Danielik, reszte dopełniały dziwczyny z Brzegu: Anka i Rudzia oraz młodsze MOSianki z niższych roczników, ale trenowane przez innego trenera no i JA! Mecze wyglądały jak wyglądały, zdarzało się, że na wyjazd jechałyśmy w 6... Nie poszło nam zbyt dobrze - szkoda, bo co roku trener Marian Czajkowski jeździł z dziewczynami na conajmniej ćwierćfinały... Trudno. Mimo, że to był tylko jeden sezon, dla mnie był napewno bardzo ważny pod względem większej ilości minut spędzonych na boisku. Dziewczyny na początku nie były zbytnio do mnie przekonane (tak mi się wydaje) ale myśle, że zmieniły zdanie. Bardzo je polubiłam i naprawde sprawiły, że poczułam się częścią ich drużyny mimo, że byłam kimś obcym, zarówno w MOSie jak i Ślęzie - DZIĘKI BITCHeski! Z tymi z Brzegu dogadywałam się średnio jak zresztą inne, kariery nie zrobiły... Trener Marian to naprawde prawdziwy fanatyk koszykówki, ciągle żyje wspomnieniami za swoich czasów gry i ciągle słyszałyśmy jego historie (myśle że wielu byłych zawodników boli to, że już nie mogą wrócić do sportu po zakończonej karierze, pozostają tylko wspomnienia). W gre próbował wprowadzać zagrywki, które dostrzegał na boiskach męskiej koszykówki np. "dobra dziewczyny, mam nową zagrywkę, taką jak grali mężczyźni na Eurobakecie" lub "no tak... ale tak wygląda męska koszykówka, my musimy się rozwijać, grajmy po męsku". Często nie mógł sobie dać z nami rady (a jaki facet daje sobie zbabami?!) przegadałyśmy, troche pod włos i trening był odrazu lżejszy. Miał naprawde głowe wspaniałych pomysłów, uwielbiałam chodzić do niego na treningi indywidualne, trenować rzuty sytuacyjne, o których może miałam pojęcie, ale nigdy nawet ich nie stosowałam. Potrafił sam przyjść na trening wiedząc, że na niem będzie tylko jedna dziewczyna, lub nie będzie żadnej, wtedy czekał i wierzył, że może cudem ktoś przyjdzie. Na meczach wybuchał, co nie było zbytnio dla mnie korzystne - bo do mnie trzeba mieć specjalne podejście (nie że jestem jakaś ograniczona, ale poprostu słaba psychika daje o sobie znać).
3 czerwca odbyło się spotkanie, w którym trener Marian oznajmił nam, że pod swoje skrzydła bierze nową drużynę małych dziewczynek. Na spotkaniu zjawiły się także dziewczyny, które już dawno zakończyły karierę, ale były w składzie tego zespołu w latach wcześniejszych. Spotkanie odbyło się w Pubie META na Placu Wróblewskiego. Pub typowo sportowy w połączeniu z muzyką rockową czy tam metalową - nie znam się, wisi w nim wiele koszulek sportowców z podpisami i... także koszulka MOSu z naszymi podpisami!!! To bardzo miłe, że gdzieś w jakimś pubie we Wrocławiu wisi koszukla na której jest mój podpis. Na pożegnanie kupiłyśmy trenerowi piersiówke i wino, bardzo zadowolony był z prezentu, powspominaliśmy, przeanalizowaliśmy poprzedni sezon. Naprawde było bardzo miło...
